zwerfafvalcoach

Einde eerste bedrijf

Geplaatst door

Vorig jaar begon ik vol goede moed, wellicht enigszins onbezonnen aan mijn eigen bedrijf. Nu, een jaar later doe ik het boek dicht – einde eerste bedrijf – ik zie het toch niet helemaal zitten.

In 2015 ging ik even door een moeilijke periode. Het opruimen van zwerfafval werkte voor mij therapeutisch en de groep lieve mensen die ik via hashtag #zwerfie leerde kennen gaven mij enorm veel energie. De therapie groeide uit tot een passie, eentje die ik dagelijks en tegenwoordig met een gezonde dosis plezier laat floreren.

Veel mensen hebben mij geïnspireerd om gastlessen en lezingen te gaan geven. Ik ga geen namen noemen, want daarbij ben ik veel te bang om iemand te vergeten. Het zijn er zoveel en allemaal even belangrijk. Zo werkt dat. Ook degene die denken niets bij te dragen, dragen bij aan het grote geheel. Laat dat nou precies in de filosofie van #zwerfie passen. Doe wat je kunt, maar doe het tenminste.

Naast mijn dagelijkse werk bij het Facilitair bedrijf van een financiële instelling dacht ik mijn eigen bedrijf op te kunnen bouwen. Als ZZP’er (zwerfafvalraper zonder personeel) gastlessen en lezingen verzorgen. Ik geniet ervan. Steeds weer een beetje zenuwachtig als ik op mag draven, maar keer op keer kom ik met een berg energie ervan terug. Toch vroeg een eigen bedrijf teveel van mij. Ik hield te weinig tijd over om mijn broodnodige therapeutische #zwerfie-rondjes te wandelen. Naast een drukke baan moest ik ook nog aan acquisitie doen en mijn administratie op orde brengen. Er ging meer energie in zitten, dan ik eruit kon halen.

Geen man overboord

Eerst voelde dit als een teleurstelling. Later als een juk. Maar toen ik tegen mijn vriendin eindelijk vertelde hoe ik over mijn bedrijf dacht, was de kogel eigenlijk snel door de kerk. Hoewel ik per 30 maart 2017 mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel ophef, ga ik als particulier wel door. Het is immers te leuk om voor de klassen te mogen spreken. Het pitje draai ik wat terug en de druk haal ik wat van de ketel, maar ik ga door.

Toch trots

Dat ik voor mezelf kies en daarmee voorkom dat ik weer in een episode als in 2015 terecht kom, daar ben ik dan toch trots op. Dat zouden meer mensen moeten doen. Je hoeft je immers niet te schamen voor iets wat je geprobeerd hebt toch? Een oude manager van mij, zei altijd: ” René, je kunt beter afgerekend worden op iets wat je gedaan hebt, dan iets wat je hebt nagelaten”.

En zo is het.

Deel dit

2 reacties

  1. Mooi geschreven! Alleen trots en dankbaarheid naar jezelf toe, dat je getracht hebt en hebt ingezien dat het niet werkte. Dat is het belangrijkste 😙

  2. Weet je Rene, elk verhaal is een succes story, het is maar hoe je er naar kijkt en dat is wat je met dit verhaal mooi laat zien. Je hebt weer een hoop geleerd van dit avontuur.
    Vooral blijven doen wat je leuk vindt en waar je goed in bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *