een hut bouw je niet voor de plastic soep

De hut

Geplaatst door

Naast mijn huis bouwden kinderen vorige week een ‘hut’ in de groenstrook. Onder de struiken verzamelden ze losse takken en knipten hier en daar wat weg. Met ducktape plakten ze die takken als deuropening aan elkaar.

Gisteren zag ik ineens zwarte rook omhoog gaan. “Hoi Jongens”, zei ik en verschrikt keken ze op alsof ze dachten dat ze weggestuurd zouden worden. “Zijn jullie verder aan  bouwen aan jullie hut?”, vroeg ik.

Nou, ze waren eigenlijk fikkie aan het stoken. Ze dachten dat andere kinderen de hut kapot hadden gemaakt. Hun frustratie uitten zij blijkbaar in gematigde baldadigheid door de losse tape aan te steken. “Maar die tape fikt wel lekker”, zei een van de twee lachend.

Beide jongens waren het wel met mij eens, dat het doosje lucifers wat ze in zijn geheel aangestoken hadden redelijk onschuldig was, maar dat het aansteken van de plastic tape niet zo’n verstandig idee was. Overigens denk ik dat de regen en wind in staat is geweest om de boel weer los te trekken, maar dat terzijde.

Ik ben niet blij met wat ze aanrichten in die groenstrook, maar ze doen geen verder vlieg kwaad. En ach, deze struiken groeien langzaam, maar groeien ooit wel weer dicht. Ik laat ze lekker, maar niet helemaal zomaar hun gang gaan.

Plastic soep

Ik vroeg de jongens, of ze wel eens gehoord hadden van de plastic soep. Nou, dat hadden ze zeker. “Dat is een groot probleem in de oceaan, dat dieren in plastic stikken enzo”, zei een van de twee. “Maar plastic soep begint hier op de stoep”, zei ik. Instemmend knikte twee koppies die mij met groeiende belangstelling aankeken. Als die tape loslaat en wegwaait, dan komt het misschien wel in die oceaan terecht.

Al die tijd had ik een nieuwe rol met vlastouw in mijn handen. “Als jullie nu al die plastic tape eens weghalen en daar in de vuilnisbak doen, dan krijgen jullie van mij deze rol met vlastouw. Dat is milieuvriendelijk en je kunt die takken dan veel beter vastbinden”. Met grote ogen keken twee blije gezichten mij aan: “echt waar?!”, riepen ze in koor.

Binnen vijf minuten was alle tape verwijderd. Ik heb de jongens niet meer terug gezien. Wat ze met het vlastouw gedaan hebben, dat weet ik niet. De hut hebben ze verder ongemoeid gelaten, misschien zelfs weer teruggegeven aan moeder Natuur. Het rolletje touw heeft de mannen nieuwe inspiratie gegeven, denk ik tevreden.

 

Deel dit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *